Sessiz bir film gibi kendi sahnemi aryorum. Duvarn üzerine yürürken, ruhumdaki çkmaz soka tükürüyorum. Ölümü öksürüyorum, dirilileri hçkrarak. Elime nokta atl çiçekler geçiyor. Her akam güne battktan sonra penceremde dönüünü bekliyorum. Ama benim ziyaretime gelen sadece yalnzlk. Sadece yalnzlm anlamaya çalyor beni. Bazen ona bile yol veriyorum. Bazen onu bile kendi kalabalmda bçaklyorum.
Kendi çocukluumu bulduumdan beridir,
Gençliimden daha gencim, ben.