Poëzie gaat over het zien van het bijzondere in het alledaagse, door open observaties, door dingen in een nog nooit gesproken taal te denken.
Het gaat er om nieuwe en verrassende conclusies over het leven te trekken, zodat de lezers de dingen in een onbekend licht zien.
Uiteindelijk gaan deze gedichten, zoals alle gedichten, over liefde en over de dood, over verwondering en de natuur, herinnering en berusting, groei en gezin.
In feite dus over schoonheid en het menselijk bewustzijn.
De gedichten in deze debuutbundel ademen een melancholische, diep menselijke en filosofische sfeer, en gaan over de nietigheid van het menselijk bestaan in relatie tot de tijd en kosmos, het menselijk onvermogen maar er zijn ook luchtige en opgewekte gedichten in deze bundel te vinden.
De gedichten in deze bundel zijn hoogst origineel, simpel maar diep, in een heldere maar poëtische taal geschreven.